In ‘t roze, natuurlijk…

Ik sneed van verschillende roze lapjes stroken in verschillende breedtes (in tegenstelling tot de tutorial) en stikte ze op een lichtroze lap (omdat er ook wat dunnere / doorschijnende stoffen tussen zaten).

Omdat ik geen ‘batting’ heb heb ik een stuk fleece gebruikt voor achter de ‘quilt’ en heb elke naad aan weerszijden smal doorgestikt met lichtroze garen.

Ik wilde in eerste instantie van m’n voorraad een donkerroze lap gebruiken voor het ‘kader’ en de achterkant, maar heb besloten toch een stuk vilt-aan-de-meter te halen, omdat ik het strakke hart (zonder rafels, wat je met stof natuurlijk gaat krijgen) mooier vond. Keus uit roze had het niet dus het werd lichtroze.

Het vilt stikte ik vast…

En toen was m’n voorkant bijna af.

(Zie je het foutje wat ik maakte???)

Toen bedacht ik me dat het wel leuk was om er een geboortekussen van te maken! Ik checkte de schrijfwijze van de naam, liet m’n zus (handig als je een juf in de familie hebt!) in haar mooie schoonschrift naam (mét een hartje op het eind) en geboortedatum schrijven. Bij gebrek aan werkende printer trok ik het met potlood over en spelde de blaadjes op de lap.

Met een steekgrootte 2 stikte ik over de lijn heen, om de naam en datum te ‘borduren’ (voor een mooie afwerking knoop ik de draadjes op de achterkant af).

Oorspronkelijk was ik van plan er daarna nog 1 of 2 keer over te gaan (op de ‘free embroidery’ manier) zodat het wat speelser over zou komen, maar ik vond juist de subtiele lijnen wel erg mooi!

Ik reeg nog een randje met roze borduurgaren om het hart.

Voor de achterkant gebruikte ik de dezelfde sterrenstof als voor de roze deken.

De naam heb ik weggepoetst, als je goed kijkt kun je het hartje nog wel zien, de geboortedatum laat zien hoe het er daar ook uit zag, het was een iets groter lettertype.

Ik vind het een ontzettend leuk kussen geworden! Lijkt me zeker leuk om nog eens te doen, misschien ook met variaties in de vorm. Een ster lijkt me bijvoorbeeld ook wel leuk!

En ik hoorde vandaag trouwens (zowel deken als kussen zijn goedgekeurd ) dat moeders zó graag van dat Sesamstraat kussen af wou… hihihi

Ik wilde een derde dekbedovertrekje hebben, want af en toe is het wel handig om er één extra te hebben… Vroeger kreeg ik ooit op mijn verjaardag een flanellen dekbedovertrek (volgens mij door mijn moeder genaaid), een witte met een lila /blauw ‘hout’motief (ik kan het niet anders omschrijven, beetje zoals de nerven in hout) en ik was er gek op, zo lekker zacht!

Dit keer dus ook eentje van flanel. Ik kreeg een poos geleden van een zus van me een heleboel lappen stof, waaronder een mégalange lap flanel. Ik maakte er al het een en ander van (omslagdoek, dekentje) en had het gevoel dat die lap eindeloos was. Nou, nee dus…

In een peutermaatje dekbedovertrek gaat toch al gauw twee meter stof zitten, en dat was nog precies het restje (op wat kleinere stukken na).

Een hele tijd geleden had ik deze quilt gezien en dat vond ik zo’n leuk idee!

Ik ging dus zelf ook aan de slag en knipte 27 vlaggetjes uit verschillende stofjes waar roze in zit. Die rangschikte ik op de lap voor de voorkant.

Ja, dat werd wel wat! Ik vond miste alleen nog wat, en vond dit felroze keperband wel een goede toevoeging.

Het verder in elkaar zetten was een fluitje van een cent, en ik had gehoopt op een grote wauw-factor bij ons peutertje maar helaas, die kwam niet…

Maar ze vond het wel grappig dat ik zei dat haar bedje jarig was

De vlaggetjes heb ik trouwens, net zoals in de tutorial, gewoon zonder vlieseline of vliesofix op de stof vastgespeld en gezigzagd.

Ze zijn trouwens ook niet allemaal ‘recht van draad’ geknipt, gewoon zoals het uitkwam of wat ik grappig vond.

Er zit één rood-met-roze vlaggetje in, een rest van mijn laatste onbag, en écht, een van de mooiste stofjes die ik heb! Ik heb nog een strookje en zit nog te verzinnen wat ik ermee zal maken… <3

En een vlaggetje van een Fat Quarter met een cupcakes, die ik toen ik die lapjes bij Van Marieke bestelde niet kon laten liggen…

En er zitten verder nog heel wat restjes van projectjes her en der…

Ik vind het een vrolijk dekbedovertrekje (en het slaapt erg lekker eronder, merk ik!), en heb ook al leuke andere vlaggetjes-inspiratie gekregen ondertussen!

Met één deken ben ik in de zomer al begonnen en daarna verder gegaan en pas recent haakte ik de laatste toeren van de rand. En toen bleef het weer weken zo liggen:

Ja, echt! Alleen dat laatste steekje moest nog vastgezet en afgehecht worden, wat draadjes afknippen en de begindraad afhechten… Dat heb ik nu dan toch maar gedaan

En daar is hij dan… de ‘affe’ lichtblauwe babydeken (van dit patroon).

Een middendeel in een waaiertjessteek.

Een geschulpte rand die steeds wijder uitloopt waardoor de schulpjes een beetje over elkaar heen lijken te komen als je hem plat neerlegt.

In de bochten ligt hij wel ‘natuurlijk plat’.

En natuurlijk maakte ik er een mooi rolletje van…

Maar ja, wat nou als het geen jongetje blijkt te zijn???

* wordt vervolgd *

Dit keer een babydekentje van ruim 70 bij ruim 80 centimeter.

Het idee was als volgt:

Van links naar rechts: witte katoen met roze, rode en gele sterren voor de ongeknipte kant en voor de geknipte kant: witte flanel met kleine bloemetjes, rode katoen, nog een laag van dezelfde flanel en roze katoen.

En om alle kleuren terug te laten komen, wordt de bies rondom van gele geruite stof.

Ik moest wel een beetje sjoemelen want de roze katoen (waar ik vorig jaar deze omslagdoek uit knipte) was niet groot genoeg voor de lap uit één stuk. Ik koos ervoor om het uit twee lappen te doen (wilde dat toch eens uitproberen) en stikte de lappen gewoon op elkaar. Het gaat in principe toch rafelen later, en als ik het bekeek op mijn huidige chenille deken, zou het niet zo opvallen. Hoopte ik

In plaats van een schuine lijn tekenen op de knipkant, zoals ze bij deze tutorial doen, heb ik bij het strijken van de stoffen (moest toch gebeuren) bij de sterrenstof een schuine lijn vanaf één hoek gestreken.

Gewoon vanaf de punt twee zijkanten op elkaar leggen en de vouw strijken.

Na een avond stikken (gewoon gaan met die banaan…) en een ochtend knippen (tijd voor een chenille cutter???) begon het opeens ergens op te lijken!

Een dekentje-in-de-dop!

Ik kan niet wachten om te zien hoe straks na het wassen het rode streepje erdoor gaat piepen…

Oh ja, en hoe dit er straks uit gaat zien…

Daarna was de gele stof aan de beurt. Ik sneed schuine stroken, naaide die aan elkaar en streek het tot biaisband. Meestal zet ik het er gewoon ongestreken langs, maar ik wilde het ook wel eens zo uitproberen…

En dat stikte ik rondom en toen was het dekentje af!

Nou ja, af? Hij moet nog gewassen worden. Mijn theorie is dat dat het beste is in een volle trommel. En laat ik nou net door m’n was heen zijn… Helaas pindakaas, even wachten dus!

Maar, na al dat wachten hing dit aan m’n wasrek:

Ondanks dat het rode streepje er al bést leuk doorheen gluurt, mag het voor m’n gevoel nog wel meer. De stofjes zijn niet echt heel erg gaan rafelen, en nu mijn bruine faux chenille deken in de vakantie twee keer in de droger is geweest, mer ik wel dat dat hem echt lekker zacht maakt. Deze is dus nog maar stug, jammer!

Maar, ik kan er toch best nog wel een paar leuke plaatjes van laten zien!

Zo lijkt het al wel wat, toch?

En mooi opgerold (ik vind opgerolde dekens zo leuk, hahaha)

Het zat me niet zo lekker dat hij niet zo zacht was geworden als ik wilde, dus bedacht ik dat ik wel zou kunnen proberen om dat kunstmatig op te krikken!

Ja, met een (nieuwe) afwasborstel!

Wat een stof kwam eraf! Maar, het had wel degelijk effect!

Links voor, en rechts na de opruwbeurt… Zit wel verschil in, hè!

En nog een keer van erna:

Al een stuk zachter! Na nog een wasbeurt is dat pluizige er trouwens af. Hij zal wel steeds zachter worden na elke wasbeurt…

En dan nog een keertje naast de blauwe variant… (Foto is trouwens van voor het opurwen.)

Welke zou het gaan worden? En wat zal ik met die andere deken doen?

Het begon met een jurkje die al een jaar of 15 (denk ik) bij mijn kraamcadeautjes ligt. Waarom ik hem ooit kocht? Geen idee… Kennelijk vond ik hem nooit leuk genoeg om te geven… en zelfs mijn eigen dochter heb ik hem niet aangedaan (na haar geboorte plunderde ik die doos)…

Nu moest hij er toch maar aan geloven!

Het begon met een jurk…

En bij het foto’s maken vanmorgen was iemand me steeds (bijna) te snel af…

Gemaakt met medewerking van een streepjesshirt van mij een nieuw topje, ooit gekocht in de opruiming bij Z.eeman omdat ik de stippeltjes zo leuk vond – ik heb de originele zoom behouden, het jurkje is dus ook zo wijd geworden als het topje was – en de oranje en aqua uit twee tweedehands (grotere) kindershirts die ik ooit kreeg.

Bij recyclen is het (dus) wel handig om te letten dat je om gaatjes en vlekjes enzo heen knipt… Als je dat dus niet doet, moet je die weer verbergen…

Gelukkig kreeg ik van Aafke ooit een paar leuke knoopjes die er perfect bijpassen!

Dit bloemetje is dus ook niet zomaar aan het flauwvallen, nee, deze dommerd hier tekende met pen het shirt af. Op één plek een halve cm ernaast, en als je je naden naar buiten toe verwerkt niet echt handig… Ook een camouflage dus

Het vlindertje vond ik gewoon erg leuk bij de kleurencombi van de stofjes passen. Je kan hier trouwens goed zien dat het originele jurkje een ajourmotief heeft.

Het strikje voor verving ik voor een opvallendere…

…en bij de knoopjes achter deed ik precies hetzelfde.

En toen was het dus dit geworden:

Een stúk beter, al zeg ik het zelf! En hij gaat op weg naar een pasgeboren meisje die het hopelijk niet erg vindt dat hij niet helemaal nieuw is

Het idee is naar de upcyled tshirt dress die ik al eerder in een regenboogvariant maakte.

Dit is de enige of een van de weinige foto’s die ik er van heb, ons meisje, nog geen 24 uur oud, in mijn moeders armen…

Ik maakte hem van wit / beige gestreepte tricot, een laag dunne fleece en witte tricot. Ik knipte uit donkerbruine stof zelf biaisband (die helaas na één keer wassen vreselijk af had gegeven op de binnenkant, kennelijk had ik deze lap niet voorgewassen, terwijl ik dat eigenlijk altijd standaard doe…).

Mijn schoonzusje verwacht nu na twee lentebaby’s (die elk vlak voor een hittegolf geboren werden) een winterbaby, dus had ik al bedacht dat ze zoiets misschien wel handig vond! Het was er nog niet van gekomen om het te vragen, maar ik zag hem op het verlanglijstje staan, dus heb ik maar snel aan de bel getrokken

Samen stof uitzoeken zat er helaas niet in, dus deden we dat via de digitale weg: zij zei wat ze wou en ik zocht iets uit mijn voorraad (was mijn eerste optie, anders zou ik een stoffenwinkel op moeten zoeken) en zij keurde het, goed of af.

Op basis van wat zij aangaf koos ik deze stofjes uit

En zij was over beide stofjes heel erg enthousiast. Mijn eerste optie was om ze te combineren (rood voor de achterkant en gestreept voor de capuchon en deel over de benen / buik. Het is allebei keperkatoen, de rode is heel lekker zacht (en kocht ik in de herfst voor kerst-kussenslopen op de bank die het dus nooit geworden zijn) en vond ik in de couponnenbak bij de K.wantum of L.eenbakker…

Maar ik had geen matchend biaisband of stof om het van te knippen en was niet in de mogelijkheid om de deur uit te gaan, dus dook ik weer de zolder op… Dit keer in tussen de grijze stofjes, omdat hun autostoeltje rood met grijs – of grijs met rood – is.

Uiteindelijk was dit het plan:

Zachte rode keperkatoen voor de buitenkant, witte fleece voor de binnenkant en een smal grijs-wit streepje (lekkere dunne katoen) voor het biaisband. Ook schoonzus was enthousiast…

Dus ging ik enthousiast aan de gang tot ik zover was…

Ik was een beetje te enhousiast aan de slag gegaan en had niet goed opgelet…

Het capuchonnetje aan de verkeerde kant afgebiesd… uithalen dus maar en de andere kant doen! Gelukkig was het maar een klein stukje – en ik heb ooit van mijn moeder gehoord dat er bij elk werkstuk minstens één keer iets mis moet gaan, en volgens mij is dat tot nu toe wel uitgekomen…

Verder ging het gelukkig ook weer voorspoedig en binnen no-time had ik een omslagdoek!

Open ziet hij er zo uit:

En dichtgevouwen (zonder baby uiteraard) zo:

Ik vind de combinatie rood / grijs / wit erg mooi geworden!

Ook vond ik het leuk om wat bijpassende labels met het biaisband mee te stikken:

Mijn man had het idee om er een ophanglusje aan te maken, zodat hij ook gewoon aan de kapstok kan hangen… wel slim! Dus snel een lusje gemaakt van een restje biaisband en een klein stukje opengetornd om hem eronder vast te zetten.

Ik hoop dat ze er veel gemak aan hebben! Vandaag hebben we hem alvast gebracht, de baby laat nog even op zich wachten maar heeft dus alvast een warm jasje

Maak je trouwens geen zorgen over het afgeven van de rode stof Ik had de stof direct al in de azijn gezet en voorgewassen, en nu heb ik alle lappen nog eens gewassen, en de rode en grijs gestreepte zaten in elkaar gepropt in de machine Aangezien het wit van die stof nog wit was, geloof ik wel dat het goed zit…

“Leuk!” was het eerste wat ik dacht, maar daarna dacht ik: “is het wel slim om er nog zoiets tijdrovends bij te doen?”

Niet echt handig dus. Maar toen bedacht ik wat anders.

Ik heb namelijk aardig wat voorraad als het om lapjes gaat. En dan bedoel ik echt AARDIG wat als in een stuk of 10 grote dozen vol. Nieuwe lappen: zelf gekocht – al dan niet járen geleden – of gekregen. Op de een of andere manier krijg ik nogal wat dozen met lapjes toegeschoven en nee zeggen is niet mijn sterkste kant… en echt, ik vind het zo leuk om door (nieuwe) lapjes te neuzen. Maar er liggen ook stapels ‘oude kleding’ (ook deels gekregen met een recycle-doel) die nog best een tweede – maar wel ander – leven kunnen krijgen…

En daarom heb ik besloten om (voor zover mogelijk) met grof geschut door m’n voorraad heen te gaan. Een Fabric Eater project dus Niet ‘voorgekauwd’ zoals bij de Wool Eater maar wel met als doel om projecten te gaan doen, gebruikmakend van wat ik heb. Use What You Have (UWYH) is ook wel een gebruikte term op het internet, en dat doe ik erg veel. Maar soms alleen maar uit m’n restjesdoos dus dat schiet niet echt op

Als ideeën heb ik bijvoorbeeld een aantal Faux Chenille dekens, daar gaat lekker veel stof in zitten, namelijk 4 of 5 lagen van de maat van je deken. Het lijkt me leuk om er één te maken waarvan in ieder geval de geknipte helemaal wit bijvoorbeeld. Of één met een ongeknipte kant van spijkerstof, lekker stoer! Van een oude spijkerbroek (soepele stof) of juist een nieuwe lap die er ligt (maar wel stug is)?

Ook een tafeltent lijkt me erg leuk… Gaat voor een twee-meter-tafel toch al snel een metertje of acht inzitten heb ik snel uitgerekend… En buiten mijn eigen dochter weet ik wel meer kindertjes die dat bést leuk zouden vinden! (Maar ja, heb ik dan weer genoeg leuke stofjes daarvoor?)

Via twitter kreeg ik in dit kader van Freubelweb het linkje naar deze Cathedral Window Playmat die me ook erg leuk lijkt!  Ik dacht dat ik daar misschien ook nog wel wat restjes uit m’n (kleine) restjesdozen in kon stoppen, maar ik lees net dat ze cirkels van 9,5 inch doorsnee gebruiken, da’s toch bijna 24 cm… Dat gaat waarschijnlijk niet lukken…

En er zijn vast nog wel veel meer leuke Fabric Eatende projecten te verzinnen… als je nog leuke ideeën of linkjes hebt ben je van harte welkom om die hier neer te zetten! Ik zal kijken wat ik leuk vind om te doen, een bestemming voor heb, of juist geschikte stoffen, en vooral tijd.

Oh ja, als je nog ergens een potje, zak of doos tijd over hebt, mag je die ook altijd bij me achterlaten! Met elke minuut extra ben ik heel blij

Trouwens, als m’n lopende brei- en haakprojecten afgerond zijn lijkt het me tóch ook wel leuk om en deken te haken in het ‘Wool Eater’ motief!

Dus dook ik in m’n recycle-kleren bak op zoek naar een roze shirt, en pakte de ooit gekochte lichtroze tule erbij.

Ja, dat ging wel wat worden, dacht ik.

Maar omdat er maar één lichtroze tricot kledingstuk had, ben ik eerst maar op zoek gegaan naar iets wat voor een proefmodelletje kon dienen. Op zolder vond ik toen toch nog een ander lichtroze (iets donkerder) shirt, die meteen wat hoger was dan het hemdje, waardoor het voorpand er in één keer uit zou kunnen wat ik wel zo handig vond. Dus daar ging ik het mee proberen, en anders had ik het hemdje nog als back-up.

Ik tekende een patroon met behulp van een goed zittend zwempakje, en een hemdje voor de hals. Uitknippen en in elkaar zetten…

Passen, en ja, het paste. Hij mocht iets smaller aan de zijnaden maar verder zat hij prima. Mooi!

Ik vond de tricot alleen een beetje (te) dun dus besloot hem te voeren met een lap die ik had liggen: ecru (iets dikkere) tricot.

Ik wilde hem netjes voeren, geen naden aan de binnenkant in het zicht dus moest ik wat zoeken en priegelen. (En ook wel eerlijk: ik was ook gewoon te lui om nieuw garen in m’n lockmachine te spannen, dus heb het helemaal met een flauwe zigzagsteek op m’n naaimachine gemaakt.)

Op een gegeven moment heb je dan zoiets…

…en vraag je je af of het nog wel helemaal goedkomt

Maar daar was ik eigenlijk niet bang voor hoor… Ik heb op naden aan de binnenkant (bovenranden een beenranden) elastiek gestikt (2/3e van de lengte van de rand) zodat de naden mooi aan zouden sluiten en niet zouden gaan lubberen.

Ik heb het elastiek doorgestikt omdat dat A: ervoor zou zorgen dat het elastiek nog wijder wordt en B: dat het er dan een stuk beter uit zou zien.

Dat ziet er dan zo uit:

De schouderbandjes zitten hier nog los, ik wilde dat ze hem eerst ging passen in verband met de lengte (en dat ik ook wel graag wilde dat hij gemakkelijk aan en uit zou gaan).

Na het passen en vastzetten kwam ik op het volgende uit:

Ik heb de bandjes gekruist omdat ik dat leuk vond en ik genoeg lengte had, maar recht of zelfs een haltersluiting – bij het passen heb ik de losse bandjes gewoon in de nek geknoopt – kon ook. De haltersluiting vonden we trouwens te bloot

Natuurlijk moest ik ook een tutu maken

Ik maakte een tailleband van een rest tricot met elastiek erin, en sneed drie banen van de (stugge, helaas) tule van 25 cm hoog (stofbreedte).

In plaats van een gewone naad, legde ik de banen (per stuk) in een cirkel met een centimeter overlap en stikte dat in het midden gewoon vast.

Die zette ik met kleine plooitjes aan de tailleband vast. De volgorde waarin ik het deed was niet handig (elastiek als laatste is een stuk handiger) maar het ging…

En het werkt als setje

En onze kleine ballerina? Die was ermee in haar nopjes!

Dit zijn overigens foto’s van het passen, waarbij de schouderbandjes nog niet goed zitten.

En in verband met de temperatuur in huis een mooi wit vestje erover heen en práchtige sokken eronder!

Nu nog op zoek naar balletschoentjes…

Het begon met (telefonisch) brainstormen met één van mijn zussen, waarbij we samen op dit stoffenpalet uitkwamen:

Uiteindelijk heb ik van de groene alleen voor de geruite gekozen.

Ik vond het een super duidelijke beschrijving, het was de eerste keer dat ik deze tas (of zo’n soort tas) maakte, maar met de beschrijving ging dat erg gemakkelijk. Ik zal niet zeggen dat het een hele gemakkelijke tas is trouwens… maar door de foto’s en de beschrijving is het echt goed te doen.

O ja, er zat een maar aan… mijn printer deed het niet. Dat betekende dat ik de patroondelen globaal overgetekend heb

Nou, het gaat natuurlijk om de foto’s dus daar komen ze:

Ik koos voor de knoopsluiting en kon alleen geen mooie knoop vinden, dus het werden er twee op elkaar (met een turquoise binnenknoopje, ken ik ook van Eloleo maar had ik volgens mij ook nog nooit uitgeprobeerd).

Een roze/wit gestreepte piping, had ik ook nog niet zo vaak gedaan. Dit was trouwens met een soort schuimplastic pipingkoord, wat ik uit kussenslopen gehaald heb (waar ik de stof van gerecycled had). Lekker zacht om overheen te naaien bij het wegvouwen!

Voor de voering gebruikte ik oranje voeringstof, net een tintje Nederlands en ik borduurde er een persoonlijke boodschap in…

En ik verzon zelf binnenzakjes: aan de ene kant een telefoonvakje en een ring om bijvoorbeeld een sleutelbos aan te maken en aan de andere kant een groot vak met een rits, om toch iets (portemonnee?) veilig op te kunnen bergen.

En hierbij is m’n eerste Amsterdamtas dus een feit. En de tweede staat al in de planning net zo een, maar dan zonder groen, voor schoonmams..

Dit keer eentje op verzoek in de kleuren rood, fuchsia, roze en aqua.

Drie kleuren vond ik in katoen, de vierde is een ‘micro’, de structuur lijkt er erg op maar het is heel zacht en natuurlijk veel lichter.

Tsja, veel meer is er ook niet van te maken